Het begon allemaal zo.

Op 27.05.2005 hebben wij een zwangerschapstest gedaan en die was positief.

En op 15.06.2005 zijn we bij de gynaecoloog geweest om zeker te zijn,

maar toen was ik al blijkbaar 8 weken zwanger.

Ik en mijn vriend waren wel geschrokken "een tweeling!!!".

Mijn eerste beweging voelde ik op 5 maanden.

Het was het mooiste gevoel in ons leven.

Maar nog mooier was toen we de hartjes hoorden kloppen van ons 2 kindjes.

op 6 maanden kwamen we ook te weten dat het 2 meisjes zijn.

Ik was heel blij met dit nieuws maar mijn vriend had liever een jonge en een meisje.

Maar hij was heel blij dat alles in orde was.

En toen ik in de 33ste week zwanger was werd ik op genomen in het ziekenhuis.

Omdat ik al weeën had.

De dokter had mij een weeënremmer gegeven omdat het veel te vroeg was.

Het had geholpen,ik was blij omdat ik bang was dat er iets ging gebeuren.

Op de 34ste week mocht ik terug naar huis "de weeënremmer heeft geholpen!!!".

Maar dat was niet alles want het vervelenste was dat ik zoveel mogelijk moest rusten.

Ik heb het nog 4 weken volgehouden.

En zonder de steun van mijn vriend was het veel moeilijker.

Want ik kon zelfs de laatste weken niet meer alleen in of uit het bad.

Het was een groote last ,maar het was toch gelukt!

En ten slotte op 9 januari 2006.

Was het weer zover mijn weeën kwamen terug.

We waren voor de zekerheid maar naar het ziekenhuis gegaan.

Het was s'morgens 11.30 toen we binnen waren.

En onmiddelijk moest ik aan de monitor hangen voor te kijken hoe ver mijn weeën waren.

Het duurde een eeuwigheid tot dat ze hebben besloten om toch het water te breken.

20.00 uur was het toen dat ze het deden.

Het was een heel raar gevoel.

Ja het was zover,ik moest persen.

Ik perste en perste maar er kwam geen beweging in.

het deed zo een pijn dat ik zelfs een ruggeprik kreeg.

Het zou de pijn moeten verminderen maar dat deed het dus niet.

Ik had veel schrik dus ik bleef de pijn maar voelen.

Dat was een teleurstelling,mijn vriend zij kom op meid nog 1 keer proberen het zal wel lukken.

En ik probeerde nog 1 keer heel hard,maar helaas het lukte niet.

Om 21.00 zeiden tegen ons het zal toch een keizersnede worden.

Ik werd naar de operatiekamer gebracht en ze maakte mij klaar voor de keizersnede.

Toen ze klaar waren om te beginnen was ik van onder aan mijn voeten tot aan mijn middenrif verlamd.

Mijn vriend kwam eraan en zat bij mij(hij was heel zenuwachtig)maar ik ook hoor.

Het was nu zeker zover,mijn vriend zag de beentjes en blij dat hij was.

Maar er was 1 probleem de navelstreng zat rond haar nekjes maar dat hadden de dokters rap onder controle.

Haar longetjes werden onmiddelijk vrij gemaakt.

Toen hoorde ik haar schreeuwen het was een groote opluchting.

Daarna de volgende.

Maar zij had geen navelstreng rond haar en alles was ook in orde.

En ook onmiddelijk werd haar longetjes ook vrij gemaakt.

Ja,ook haar hoorde we schreeuwen.

Het was een hele opluchting dat alles in orde was met de kinderen.

Ik mocht mijn kleine zien voordat ze weg werden gebracht door de kinderarts en mijn vriend,

Naar de primateure afdeling waar ze werden nagekeken.

Om 22.00 uur mochten de kinderen naar mijn kamer komen.

En wij waren op dat moment heel viere ouders.

Nu zien we ze groeien en groeien en zijn nog altijd even gelukkig.

The End

Schrijver en moeder: Thoelen Silvia.

Sitemaker en vader : Tresinie Symon.

Kinderen : Ramona en Jolanda Tresinie.